شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم، اگر سرخم چنان آتش، حدیث دیگری دارم گلی بودم به صحرایی، نه با این رنگ و  زیبایی، نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی، یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه ها تشنه ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت، زِ ره آمد یکی خسته، به پایش خار بنشسته، و عشق  از چهره اش پیدای پیدا بود، زِ آنچه زیر لب  می گفت شنیدم سخت شیدا بود، نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش افتاده  بود،اما،طبیبان گفته بودندش اگر یک شاخه گل آرد ازآن نوعی که من بودم ،بگیرند ریشه اش را و بس شود مرهم برای دلبرش  آندم شفا یابد، چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده ،و یک دم هم نیاسوده،  که افتاد چشم او ناگه به روی من، بدون لحظه ای تردید

شتابان شد به سوی من، به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد،و به ره  افتاد، او می رفت و من در دست او بودم، و او هرلحظه سر را رو به بالاها تشکر از خدا می کرد، پس از چندی هوا چون کورۀ  آتش، زمین می سوخت و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت، به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟ در  این صحرا که آبی نیست، به جانم هیچ تابی نیست، اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من برای دلبرم هرگز دوایی نیست ،و از  این گل که جایی نیست، خودش هم تشنه بود اما!! نمی فهمید حالش را هم چنان می رفت و من در دست اوبودم، و حالامن تمام  هست او بودم، دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟ نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟ و دیگر داشت در دستش تمام جان من  می  سوخت، که ناگه روی زانوهای خود خم شد، دگر از صبر او کم شد ،دلش لبریز ماتم شد، کمی اندیشه کرد، آنگه ، مرا در گوشه  ای از آن بیابان کاشت، نشست، و سینه را با سنگ خارایی زهم بشکافت، زهم بشکافت اما ! آه ،

صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را

به من می داد و بر لب های او فریاد

بمان ای گل

که تو تاج سرم هست

دوای دلبرم هستی

بمان ای گل

ومن ماندم

نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد...

باید دوباره سکوت بسرای

                                  محسن کشاورز

نامت چه بود ؟ ... آدم

فرزند ؟ ... من را نه مادری نه پدر! بنویس اول یتیم عالم خلقت

نام محل تولد ؟ ...بهشت پاک

اینک محل سکونت ؟ ... زمین خاک

ان چیست بر گرده نهاده ای ؟ ... امانت است

قد ؟ ... روزی چنان بلند که همسایه ی خدا اینک به اندازه ی سایه ی بختم به روی خاک

وزنت ؟ ... نه آنچنان سبک که پرم در هوای دوست نه آنچنان وزین که نشینم بر این زمین

اعضای خانواده ؟ ...

حوای خوب و پاک

قابیل خشمناک

هابیل زیر خاک

روز تولدت ؟ ... در روز جمعه ای به گمانم که روز عشق

جنس ات ؟ ... نیمی مرا ز خاک نیم دگر خداست

شغلت ؟ ... در کار کشت امیدم , به روی خاک

رنگت ؟ ... اینک فقط سیاه به شرم چنان گناه

جرم ات ؟ ... یک سیب از درخت وسوسه

تنها همین ؟ ... همین

حکم ؟ ... تبعید در زمین

شاکی تو ؟ ... خدا

نام وکیل ؟ ... آن هم فقط خدا

هم دست در گناه ؟ ... حوای آشنا

ترسیده ای ؟ ... کمی

ز چه ؟ ... که شوم من اسیر خاک

آیا کسی به ملاقاتت آمده است ؟ ... بلی گاهی فقط خدا

داری گلایه ای ؟ ... دیگر گلایه ای نه ولی

ولی که چه ؟ ... حکمی چنین آنهم به یک گناه؟!!

دلتنگ گشته ای ؟ ...زیاد

برای که ؟ ... تنها فقط خدا

آورده ای سند ؟ ... بلی دو قطره اشک

داری تو ضامنی ؟ ... بلی تنها کس ام خداست

و آخرین دفاع ؟ ... می خوانمش چنانکه اجابت کند دعا ....!!!! 

                                                   تقدیم به قطرات دریای پرخروش سبز در ایران

گريه کردم گريه هم اين بار آرامم نکرد

هرچه کردم ـ هر چه ـ آه انگار آرامم نکرد

بي‌تو خشکيدند پاهايم کسي راهم نبرد

دردِ دل با سايه‌ي ديوار آرامم نکرد

خواستم ديگر فراموشت کنم اما نشد

خواستم اما نشد، اين کار آرامم نکرد

سوختم آن‌گونه در تب، آه از مادر بپرس

دستمالِ تب‌بُر نم‌دار آرامم نکرد

ذوق شعرم را کجا بردي؟ که بعد از رفتنت

امروز روز تولدمه ولی چه فایده وقتی آدم نمیتونه خوش باشه این روزها هم مثل روزای دیگه با تنهایی سپری میشه

                                      روشنایی بهر ظلمت آمده

میرحسین فرزند اصحاب کسا

                                      درپی تکریم و عزت آمده

قبل او آن سید عالی مقام

                                       خاتمی آن پور زهرا آمده

ملت ایران بپاخیزید کنون

                                       صبح امید مصفا آمده

هرکه دارد عشق میهن عشق دین

                                        برکند کبروریا را از زمین

دوم خرداد دیگر میرسد

                                       عطر گل از این گلستان میرسد

میرحسین موسوی فردی اصیل

                                        از دل ملت چوشیران میرسد

یک نه ای دیگر به تزویر و ریا

                                         صدق گفتارم شتابان میرسد

آنکه امید است و نور و آرزو

                                         موسوی با رأی خوبان میرسد

"موسوی"گو ناجی کشتی که است

                                          میرحسین ما که سبط فاطمه است

                                              سید حسین موسوی

                                                 کارشناس حقوق

دل من تنها بود

دل من هرزه نبود

دل من عادت داشت

که بماند یکجا

به کجا؟

معلوم است

به در خانه ی تو

دل من عادت داشت

که بماند آنجا

پشت یک پرده تور

که تو هر روز آن را

به کناری بزنی

دل من ساکن دیوارو دری

که تو هر روز از آن میگذری

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه یک باغچه بود

که تو هر روز به آن مینگری

بی تو دشت آرزو خشک است و خاک

                                     دست من دست تو را گم کرده پاک

گفتم اینجا زندگانی ساختم...

                                   لیک من این زندگانی باختم

بی تو گفتم میشوم مرد بزرگ

                                   مردیم را برده بر یغما چو گرگ

بی تو گفتم شاید از غم جسته ام

                                    مادرا!من از خودم هم خسته ام

خلوت من را تو درمان کرده ای

                                     مادرم دانی چه با جان کرده ای

من دوای درد خود را دیده ام

                                        من "گل باغ خدا"را چیده ام

ای گل خوش منظروگلگون عذار

                                     بهر حق، یکدم به چشمم پاکذار

خانه بی تو میشود چون شب خموش

                                     لحظه ای آی و در این خانه خروش

                                                                  شعر: علی سعیدی

بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد

                                                سارا به سين سفره مان ايمان ندارد

بعد از همان تصميم کبری ابرها هم

                                                يا سيل می بارد و يا باران ندارد

بابا انارو سيب و نان را می نويسد

                                                حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست

                                               هی می نويسد اين ندارد آن ندارد

بنويس کی آن مرد در باران ميايد

                                                اين انتظار خيسمان پايان ندارد

ايمان برادر گوش کن نقطه سر خط

                                                    شعر از: غلامعلي شكوهيان

فقط سوز دلم را در جهان، پروانه می داند

غمم را بلبلی، که آواره شد از لانه می داند

نگریم چون ز غیرت غیر می سوزد به حال من

ننالم چون زغم یارم مرا بیگانه می داند

به امیدی نشستم شکوه خود را به دل گفتم

همی خندد به من این هم مرا دیوانه می داند

به جان او که دردش را هم از جان دوست تر دارم

ولی می میرد از این غم که داند یا نمی داند

نمی داند کسی که اندر سر زلفش چه خونها شد

ولیکن مو به مو این داستان را شانه می داند

نصیحت گرچه می پرسی علاج جان بیمارم

اصول این طبابت را فقط جانانه می داند